Maski

Maski. Wszyscy je nosimy, maski ludzi, którymi nie jesteśmy. Dlaczego nie możemy być po prostu sobą? Brzmi tak banalnie, bo niby kim innym można być? Ale zastanów się ile razy nie zrobiłeś, nie powiedziałeś czegoś co uważałeś za słuszne. Bo nie wypadało, bo znajomi myślą inaczej, bo nie powinieneś tak mówić. Bombardowani krzywymi spojrzeniami osób z naszego otoczenia nigdy nie przełamiemy się do pokazania prawdziwych osób którymi jesteśmy.

               Do wyjazdów na obozy i kolnie zawsze podchodziłam tak: Nikt mnie nie zna, więc mogę być kim chcę. W tym roku postanowiłam to zmienić, w końcu nie udawać nikogo i nigdy tak dobrze się z nikim nie dogadywałam jak z grupą osób którą tam poznałam. Grupą, która polubiła mnie taką jaką jestem, polubiła mnie, a nie osobę którą udaję. Byłam kimś kogo nigdy nie poznacie. W szkole zawsze udaję, bo czuję, że nikt nie zaakceptuje prawdziwej mnie, staram się być lepszą wersją siebie i nawet jeśli to brzmi dobrze – to nie jestem ja.

               Dlaczego nie możemy po prostu zrzucić masek i pokazać prawdziwych siebie? Zamykamy się na świat pod sztucznymi uśmiechami, udając życzliwość do osób których nie lubimy, albo wręcz przeciwnie – udajemy obojętność do wszystkich, nawet do tych na którym najbardziej nam zależy. Czy tak powinno być? O ile wszystko byłoby prostsze gdyby nie plotki i łatki przyklejane każdego dnia, gdybyśmy mogli mówić o swoich uczuciach i wyrażać opinie bez obawy przed odrzuceniem.

               Skoro wszyscy udajmy to czy nasze życie nie jest kłamstwem?